Podsumowanie roku 2015 - 48 kinowych premier

48 kinowych premier za mną. Jeśli chodzi o noworoczne postanowienia, to chciałabym recenzować dla Was każdy obejrzany film, choć w kilku słowach, od razu po kinowym seansie. Postanowiłam też zmienić skalę ocen, bo 1-10 się u mnie zdecydowanie nie sprawdza. Prawdopodobnie przerzucę się na 1-5 :). Tyle tytułem zapowiedzi - tymczasem zapraszam na podsumowanie AD 2015:

NAJLEPSZE FILMY

Nie ma mocnych na "Mad Maxa"! Nie jest to oczywiście żadne zaskoczenie, bo ta wyjątkowa i jakże nowatorska produkcja skradła serce nie tylko moje i  Quentina Tarantino, ale też jakiś 90% użytkowników internetu ;).  Na podium umieściłam też niesamowicie ekscytujący "Whiplash" i niedoceniony zarówno przez widzów jak i  krytyków "Blackhat" Michaela Manna. Nie martw się Michael, ważne, że mi się podobało <3 ;).

NAJGORSZE FILMY 

Szczerze mówiąc, nie widzę na mojej liście żadnych wyjątkowo wybitnych gniotów, ale muszę przyznać, ze w tym roku postanowiłam zadbać o moje zdrowie psychiczne i omijałam tytuły z założenia gwarantujące żenadę. Najbardziej zirytowana wyszłam chyba z "Irrational Man" Woody'ego Allena... I choć nie mogę powiedzieć, że to wybitnie zły film, to właśnie ten seans wymęczył mnie niebotycznie i jeszcze dłuuugi czas po wizycie w kinie moja wątroba utrzymywała produkcję żółci na niebezpiecznie wysokim poziomie. Małym zaskoczeniem niech będzie fakt, że wszystkie polskie filmy, obejrzane przeze mnie w tym roku, były co najmniej strawne i nie zasłużyły sobie, by w tej kategorii o nich wspominać (nie świadczy to jednak o jakimś odrodzeniu polskiego kina, bo widziałam ich aż... trzy ;)).

OCZAROWANIA

W tej kategorii zdecydowanie muszę wyróżnić wyjątkowy musical "Into the Woods", który jako jedyny z tegorocznych filmów obejrzałam kilka razy (i to pod rząd) i z każdym seansem moja ocena rosła. Moje serce skradła też inna, jakże różna od "Into the Woods" baśń - "Pentameron", która urzekła mnie swoją brutalnością i klasycznością. Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie niedawna premiera -  "In the Heart of the Sea" - nastawiłam się na obejrzenie letniej bajki dla dzieci, a dostałam mięsną i krwistą opowieść dla wymagających dorosłych. Nie mogę też nie wspomnieć o  największym horrorowym zaskoczeniu roku czyli "It follows" (nie wiem, czemu nie napisałam recenzji - shame on you, Roz!).

ROZCZAROWANIA

Najmocniej zawiodłam się chyba w tym roku na "Spectre" - nie sądziłam, że jakikolwiek film z bondowej serii może być taki nudny i nieangażujący. Totalnie rozczarował mnie też sequel serii "Sinister" - co prawda czułam, że kontynuacja nie zbliży się jakością do oryginału, ale nie spodziewałam się aż takiego odejścia od mrocznego klimatu znanego z pierwszej części...

PURE FUN

Nie obejrzałam w tym roku zbyt wielu typowych blockbusterów i tak naprawdę klasyczne PURE FUN (czyli rozmiękczenie mózgu niepołączone z zażenowaniem) poczułam tylko w trakcie "Pikseli". Nie wiem, co ćpał autor w chwili tworzenia scenariusza, ale też poproszę, bo nie raz i nie dwa w trakcie seansu przecierałam oczy ze zdumienia, powtarzając sobie "nie, tego nie mógł wymyślić dorosły, nieupośledzony człowiek" ;).

MUZYKA

Numerem jeden ogłaszam wszem i wobec "Into teh Woods"! Soundtrack ten towarzyszył mi przez długie tygodnie po obejrzeniu filmu i naprawdę świetnie sprawdza się także w oderwaniu od obrazu:

Oczywiście nie może w tej kategorii zabraknąć "Straight Outta Compton", ale w moich żyłach płynie czarna krew ;), więc nie sądzę, bym tym wyborem kogoś szczególnie zaskoczyła:

Całkiem fajowo zgrały się też z "Chappie'm" rave'owe kawałki Die Antwoord:

Jeśli zaś chodzi o muzykę, która doskonale dopełnia film i buduje klimat, ale nie bardzo nadaje się do odsłuchu w samochodzie ;), to bez wątpienia muszę wskazać na niepokojące, mroczne brzmienia w "Sicario" - gwarantuję ciary na plecach i poluźnienie zwieraczy:

Doskonałą robotę wykonał jak zwykle mój idol Alexandre Desplat, tym razem ubierając w muzykę fantastyczny "Pentameron". Boższe, ale to jest boskie <3 <3 <3:

AKTORSKIE OCZAROWANIA

Aktorsko miażdżą  filmy z 2014 roku, które oczywiście w krajach trzeciego świata, takich jak Bangdladesz i Polska,  miały premiery w 2015 - "Birdman" i "Whiplash". Jeśli natomiast miałabym wskazać jakieś perełkowe role, które zapadły mi w pamięć, choć wcale nie wydają się oczywistymi wyborami w tej kategorii, to typuję Oscara Isaaca w "Ex Machina" i Jake'a Gyllenhaala w "Everest". Świetnie wypada też cała obsada "Steve'a Jobbsa", ze szczególnym wskazaniem na Setha Rogena.

URODOWE INSPIRACJE  

czyli moja nowa kategoria, w której oddaję hołd kobiecej urodzie i urokowi, a umiejętności aktorskie spycham na dalszy plan i proszę się nie czepiać ;)

Pisałam już, że jedną z moich największych muz jest obecnie Blake Lively - "Age of Adaline" obejrzałam tylko dla niej! Blask, jaki roztacza na ekranie, jest tak wielki, że nawet nie spróbuję podjąć się opisania go słowami, bo takowe zwyczajnie nie istnieją i byłoby to bezcelowe i niepotrzebne - wszak zamiast czytać, możecie pooglądać:

Totalnie zauroczyła mnie Cara Delevingne, która swoim przeszywającym wzrokiem, zblazowanym wyrazem twarzy i nieoczywistą urodą czarowała najpierw w kiepściutkim "Face of an Angel":

a potem w głupiutkim "Paper Towns":

Wiecie, że moim ideałem urody są wychudzone modelki słaniające się na swoich chudych, krzywych nóżkach jak po kokainie? Cara doskonale wpasowuje się w ten kanon piękna ;). A miłośnicy krągłości niech spadają na drzewo ;) (albo do McDonald's;)).

Trzecim urodowym objawieniem okazała się Lea Seydoux, której blask i urok rozkwitł dopiero przy boku Jamesa Bonda. Jednak kobieta, by błyszczeć zdecydowanie potrzebuje blond włosów i szpilek ;) Lea, I love You and please, zostań przy b(l)ondzie!!! W ogóle Lea jest szalenie podobna do ScaJo:

Jesienny misz-masz czyli "10 razy w kinie" :)

Hej, hej! Ależ dawno mnie tu nie było... Nie będę się tłumaczyć brakiem czasu, bo zdarza mi się godzinami trwonić go gapiąc się w sufit ;) - bardziej dokuczał mi brak weny twórczej. Po niemal każdej wizycie w kinie zasiadałam do komputera, by spłodzić kilka zdań o obejrzanej produkcji, ale wychodziły mi teksty tak sztuczne i banalne, że od razu je kasowałam ;). Ach, ten kryzys artystyczny... Teraz wreszcie udało mi się spłodzić coś, czego nie wstydzę się opublikować (choć gdzie temu tekstowi do moich najlepszych dzieł... ;))- mały TOP 10 ostatnio obejrzanych w kinie premier. A raczej ranking - od totalnych gniotów, po całkiem zacne produkcje. Aby ułatwić Wam poruszanie się po tym poście (ale ja jestem fajna ;)), gnioty oznaczyłam na czerwono, średniaki na niebiesko, a must-seeny na zielono ;) Enjoy! Mam nadzieję, że od teraz będę już pisać regularnie po każdej wizycie w kinie :).

 TADAM:

10. Absolutely Anything (Czego dusza zapragnie) - angielski tytuł doskonale oddaje, co nie podobało mi się w filmie ;). Nie wiem, czy to ja mam problem z angielskim humorem, czy też autorzy tego filmu, ale faktem jest, że zamiast salw śmiechu podczas seansu towarzyszyły mi naprzemiennie jedynie facepalmy i ciary żenady na plecach. BTW, myślałam, że dowcipy o kupie przestały być modne jakieś dwie dekady temu, ale widać twórcy tego potworka postawili na "retro" inspiracje... Nie śmieszne to wcale.

9. Irrational Man (Nieracjonalny mężczyzna) - wytrwale broniłam wszelkich dziełek, spłodzonych przez Woody'ego Allena w ostatnich latach, ale "Nieracjonalny mężczyzna" nawet dla mnie okazał się nie do przejścia. Zasadniczym problemem tej historii nie są wcale wtórność ani schematyczność (nie mam nic do powielania udanych wzorców ;)), tylko totalnie irytujący bohaterowie, którym życzy się śmierci pod kołami snopowiązałki. Emma Stone jest pretensjonalna i wkurzająca, a snującego dyrdymały na poziomie wczesnego gimnazjum Joaquina Phoenixa ma się ochotę kopnąć glanem w twarz już w jakiejś piątej minucie filmu. Męczarnia i tortura.

'

8. Spectre - nie oczekiwałam po tym filmie gwiazdki z nieba, od dziecka rozumiem, że Bond to kino akcji a nie Dostojewski i już jakiś czas temu pojęłam, że  "Casino Royale"  był tylko cudownym wypadkiem przy pracy. Powiedzmy, ze przymknę też oko na braki scenariusza, tradycyjne dla bondowskiej serii z dupy motywacje czarnych charakterów, parodiującego samego siebie Christopha Waltza i super-hiper-wcale-nie-przewidywalne twisty fabularne na miarę "Piły". Niestety, mimo tych zabiegów i choćbym nie wiem jak chciała,  nie obronię filmu Sama Mendesa, bo  "Spectre" wykłada się po całości  przede wszystkim tym, że jest ku*ewsko wręcz nuuuuuudny... I tyle. Pościgi nie są pasjonujące, bitki nie podnoszą adrenaliny, wybuchy nie powodują przyspieszonego bicia serca. Seans to jedno wielkie ziew i ile jeszcze do końca... Daje radę tylko Daniel Craig, który choć wyraźnie znudzony rolą, nadal jest po prostu fajnym Bondem i jego cudowna dziewczyna, Léa Seydoux, która postać ma co prawda kiepsko rozpisaną, ale jest zdecydowanie najpiękniejszą kobietą Bonda w historii i jedną z najśliczniejszych istot, jakie kiedykolwiek widziałam w kinie <3 <3 <3 (a kadr z pociągu niosłam parę dni temu do fryzjerki, jęcząc "taką fryzurę chcę mieć na ślubie!!!", więc to jak najbardziej poważna deklaracja ;)).

7. Legend - z tym filmem miałam problem już na etapie trailera - no po prostu nie pamiętam, żeby kiedykolwiek jakaś zajawka tak zniechęciła mnie do seansu! I cóż - miałam nosa... Największym zgrzytem historii braci Kray jest w moim przekonaniu brat  Ron, który wygląda na upośledzonego, a nie psychicznie chorego. No cóż, wielcy aktorzy wykładali się na rolach chorych psychicznie i jak dla mnie Tom Hardy także przekroczył tę subtelną granicę dzielącą obłęd i porażenie okołoporodowe ;). Problemem jest niestety też brat Reggie, a w zasadzie totalny brak konsekwencji w budowaniu tej postaci. Przechodzi on  z dupy transformację o 180 stopni tak po prostu, ze sceny na scenę, na zasadzie BO TAK. Zgrzyty pojawiają się też w określeniu konwencji filmu - pierwsza część to jajcarska gangsterska komedia w stylu Guy'a Richie, a potem nagle reżyser zmienia klimat i postanawia iść w tyrający dramat i być jak Martin Scorsese -  no ale nie, panie Helgeland, nie wyszło..O zmianie konwencji zapomniano też najwyraźniej poinformować aktorów, którzy nadal grają jak w rasowej komedii. Jakieś plusy? Świetne kostiumy, scenografia, muzyka i przecudowna postać Frances <i jej sukienki love love love>. W ogóle wątek romantyczny w pierwszej połowie filmu syci i jest naprawdę słodki, a na to jak beznadziejnie poprowadzono go później spuśćmy zasłonę milczenia.

6. Everest 3d - a to taki typowy średniaczek. Bohaterowie są całkiem przyjemni, akcja zawiązuje się nieśpiesznie, ale zgrabnie, widoki są imponujące (choć 3de ssie i obraz jest cholernie rozmazany), a chłód przeszywa widza aż do szpiku kości. Bardzo fajnym zabiegiem jest odarcie filmu z charakterystycznego dla tego rodzaju produkcji patosu - kolejne postaci giną bezszelestnie, znienacka, ot, tak - co udowadnia, że skała rocks i że z żywiołem nawet najtwardsze chłopaki nie mają szans. Muszę też przyznać, że nie znałam tej historii i bardzo zaskoczył mnie brak happy-endu, który w pewnym momencie (przy scenie pewnego telefonu) wydawał mi się nieuchronny (chciałam napisać, że stawiam za to duży plusik, no ale ci ludzie zginęli naprawdę, więc w porę gryzę się w język ;)). Nie wystawiam filmowi wyższej oceny, bo nieoczekiwanie po mnie jednak spłynął - liczyłam na dość mocne wzruszenie, jakieś łzy i ogólne mazgajstwo, a tymczasem skończyło się na aha, no trudno. Mimo tego mankamentu seansu nie żałuję -  na tle produkcji o podobnej tematyce "Everest" wypada dość oryginalnie.

5.Southpaw (Do utraty sił) - hmmm, czasem dobrze wstrzymać się z recenzją filmu (tak, tak, tłumaczę właśnie swoje zaniedbania :P) - "Southpaw" oglądałam w kinie pod koniec sierpnia, a dziś mamy 12 listopada i muszę przyznać, że seans niemal całkowicie uleciał mi z głowy, co wybitnie wskazuje, że to taki typowy średniaczek - poprawny i dobrze zrealizowany, ale dosyć letni i nietyrający bani. Gyllenhaal na propsie, fajna rola. Za to mega irytująca Rachel McAdams - na szczęście nie trwa to długo ;).

4. Crimson Peak (Crimson Peak. Wzgórze krwi)- a ten film pozytywnie mnie zaskoczył! Po trailerze oczekiwałam klasycznej i sztampowej opowieści o nawiedzonym domu, a tymczasem dostałam interesujący, gotycki romans z duchami na dalekim planie. Produkcja Guillermo del Toro ma trzy wielkie zalety: Miię Wasikowską, Jessicę Chastain i imponującą scenografię. Nie wiem jak Wam, ale mi to wystarczy do udanego seansu ;). Zasłonę milczenia spuszczę jedynie na ostatnie 20 minut filmu, w których to  stylistyka zmienia się z baśniowej na mortal combat, ale ten defekt można łatwo ominąć, wychodząc z kina przed końcem projekcji ;).

3.  The Martian (Marsjanin) - ten pocieszny i skrajnie pozytywny film, kupił mnie totalnie całkowitym odarciem z patosu i nadętego bełkotu, które to często towarzyszą opowieściom o pionierskich eksploracjach kosmosu (tak, piję do "Interstellar" :P). Ależ przyjemnie śledziło się zmagania obdarzonego ironicznym poczuciem humoru Marka Watney'a, który w pozornie beznadziejnej sytuacji nawet na chwile nie załamuje się i ochoczo zakasuje rękawy do roboty!!! Dodatkowe punkty "Marsjaninowi" nabiła niesamowita chemia między bohaterami i zabawne, ale nie przeszarżowane dialogi. Mocno mnie też urzekł całkowity brak czarnych charakterów - wszyscy chcieli dobrze i angażowali wszystkie swoje siły i umiejętności, by pomoc naukowcowi w opresji - aż mi się mordka śmiała, a serce się radowało :). Energetyzujący, ciepły film, idealny na podniesienie morale ;).

2. Pentameron - najnowszy film Matteo Garrone to bardzo klasyczna, okrutna baśń w starym stylu. Trzy przedstawione przez reżysera opowieści snują się nieśpiesznie (dla niektórych pewnie zbyt nudno ;)), a pod ich powierzchnią pulsuje jakaś niewypowiedziana gorycz, jakiś przeszywający smutek. Przez cały seans czujemy niemal namacalne fatum wiszące nad bohaterami, nieuchronność losu, która nie pozwoli im nigdy na spełnienie i zaznanie szczęścia, żal i poczucie straty odbijające się w ich oczach. Jest w tym obrazie coś niepokojącego i przyciągającego. Jest jakaś pustka wynikająca po trochu z surowości wnętrz, po trochu z małej ilości postaci na dalszych planach. Wielkie zamki i dziedzińce są tak naprawdę puste... Ciekawe jest też to, iż mimo ewidentnie barokowych strojów, można odnieść wrażenie, że historie zawarte w "Pentameronie" dzieją się współcześnie, gdzieś całkiem niedaleko. Dziwne. Dziwny jest też cały film, ale w bardzo pozytywnym znaczeniu tego słowa. Warto też wspomnieć o przepięknej muzyce, która hipnotyzowała mnie przez cały seans - sprawdzam w domu autora - Alexandre Desplat - i wszystko jasne. Mocno polecam!

1. Sicario - ależ ten film jest pięknie nakręcony!!! Nie wiem, czy kiedykolwiek tak zachwyciły mnie jakiekolwiek zdjęcia... Ta niezwykła praca kamery i klimatyczne, ambientowe brzmienia obecne w ścieżce dźwiękowej przyczyniły się do wykreowania  wyjątkowo gęstej i zawiesistej atmosfery piekła na Ziemi, jakim wydaje się być meksykańskie Juarez. Dzięki świeżej perspektywie nawet wydawać by się mogło wyeksploatowany na potęgę motyw wzajemnego przenikania się w rolach kata i ofiary daje radę zaciekawić, wciągnąć i co więcej -  zaszokować widza. Muszę przyznać, że Dennis Villeneaue odrobił  sumiennie zadanie domowe - pisałam kiedyś, ze jego poprzedni film, mroczny "Prisoners" totalnie po mnie spłynął -  "Sicario" natomiast dla odmiany wgniata w fotel i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po seansie..